Marre Machielsen was afgelopen jaar één van de prijswinnaars van de Joop Wittermansprijs. Hieronder staat haar verslag.
‘Vorig jaar heb ik mijn diploma gehaald op De Waerdenborch. Ik wilde niet gelijk doorgaan met studeren maar eerst iets van de wereld zien en dan met name Peru. Door de Joop Wittermanstichting werd het realiseren van mijn droom gelukkig iets gemakkelijker. Ik schreef naar de stichting en had geluk.

Peru is een van de armste landen van Zuid-Amerika maar reizen kost nou eenmaal geld. Mijn reis werd een groot succes en erg belangrijk voor mijn zelfontwikkeling (ik kan het iedereen aanraden). In totaal ben ik drie maanden in Peru geweest.

Mijn reis begon in Cusco, een van de meest toeristische steden van Peru. Daar heb ik op een talenschool eerst een maand Spaans geleerd. De lessen waren erg intensief, een groepje van zes personen vier uur per dag vijf dagen in de week. Al snel kon ik me behoorlijk verstaanbaar maken in het Spaans. Gelukkig maar, want niemand spreekt daar Engels! In die eerste maand verbleef ik in een gastgezin. Een hele goede ervaring, een hele hartelijke familie waar ik me meteen thuis voelde. Het was ook een goede manier om meer van de Peruaanse cultuur te leren.

De eerste week was een grote cultuurshock, maar ik leerde me al snel aan te passen aan het relaxte leeftempo van de Peruanen. Tijd en afspraken zijn flexibel net als wetten en verkeersrelgels. Alleen het middageten is om stipt half twee. Op de talenschool heb ik veel nieuwe mensen leren kennen van verschillende nationaliteiten, al kon je niet om de Nederlanders heen. Echt het lijkt wel of Cusco een Nederlandse kolonie is. De tweede maand begon ik met mijn vrijwilligerswerk en waren mijn Spaanse lessen afgelopen.

Mijn vrijwilligerswerk was aan de rand van de stad, 30 minuten in een minibus (opgepropt tussen de Peruanen). Ik werkte op een soort naschools project: Corazon. Elke middag kwamen daar zo ongeveer 50 kinderen tussen de leeftijd van ongeveer 1 tot 14 jaar. Het project organiseerde allerlei leuke en leerzame dingen voor hen. Mijn taak was om met ze te spelen en te helpen met bijvoorbeeld huiswerk. De kinderen kwamen allemaal uit een erg arme buurt. De meesten van hen woonden in lemen hutjes met als ze geluk hadden een dak. Het vrijwilligerswerk was een erg leerzame ervaring. Ik had niet de illusie dat ik daar iets kon veranderen in zo'n korte tijd maar het was wel erg leuk om daar te zijn en te helpen. De kinderen vonden het geweldig en ze noemden alle vrijwilligers hermana (zus, ook omdat de buitenlandse namen moeilijk uit te spreken waren).

In mijn tijd in Cusco had ik al veel gezien en gedaan. Elk weekend ging ik met een groepje andere studenten van de school wel iets doen. Ik heb door de bergen van Peru paardgereden, heb geraft op de wilde rivieren, ben naar het meer Titicaca geweest (het hoogst bevaarbare meer ter wereld) en heb cavia gegeten in Tipon. Cusco was vroeger een grote Inca stad. Nu zijn er alleen nog ruïnes over omdat de Spanjaarden de stenen van de tempels en huizen gebruikten voor het bouwen van hun eigen huizen. Ik heb veel ruïnes rond Cusco bezocht met als hoogtepunt Machu Picchu, de best bewaarde stad van de Inca's. Ik ben daar heen gelopen met een tour dwars door de jungle. Dat was fantastisch al zaten mijn benen na afloop onder de muskietenbijten.

Na de twee maanden in Cusco begon mijn reis pas echt. Ik ging een maand rondreizen. De eerste paar dagen ben ik met vrienden van de school naar Arequipa gegaan, de witte stad. Daar is ook de Canyon del Colca, de een na diepste canyon ter wereld. Daar heb ik condors van heel vlakbij gezien, om zulke grote beesten vlak boven je te zien dat is iets onbeschrijfelijks. Na Arequipa ging ik alleen verder, iets wat eng en spannend tergelijker tijd is. Gelukkig heeft Peru redelijk goed vervoer voor toeristen via grote bussen. Toch is Peru niet het aller veiligste land. Toeristen worden constant afgezet en je moet altijd op je spullen blijven letten en zeker niet in de verkeerde buurten gaan rondlopen. Gelukkig heb ik niets vervelends meegemaakt maar er waren verhalen genoeg van andere backpackers. Op mijn reis ben ik van beneden helemaal tot bovenin Peru gereisd. Ik heb veel verschillende landschappen gezien: hooggebergte, gletsjers, woestijn, jungle en prachtige kusten. Ik heb gesandboard, in de stille oceaan gezwommen, trektochten gemaakt en de bruisende steden van Peru ontdekt. Het is echt een fantastische ervaring geworden en is heel belangrijk geweest voor mijn zelfontwikkeling, ik heb een nieuwe taal geleerd, een nieuwe cultuur leren kennen en ben heel wat zelfstandiger geworden. Ik kan iedereen aanraden om een jaar vrij te nemen tussen de middelbare school en studeren. Studeren kan altijd nog! Al moet ik wel waarschuwen dat reizen iets erg verslavends is. De vrijheid en zelfstandigheid en al die nieuwe ervaringen. Gelukkig heeft de Waerdenborch de Joop Wittermanstichting die veel dingen mogelijk maakt. In september ga begin ik mijn studie International Communication and Media in Rotterdam, ik heb dus nog wat tijd te overbruggen. Ik hoop binnenkort naar Spanje te kunnen als Au Pair (reizen is echt verslavend) en mijn Spaans nog meer te verbeteren. Ik wil de Joop Wittermanstichting heel erg bedanken.’