HULPPROJECT MONGOLIË VAN STICHTING STEPPEKINDEREN namens DE WAERDENBORCH
Op 24 maart 2011 kregen we uit Mongolië van de heer Purevsuren, gouverneur van het derde stadsdeel (Khoroo) van het Khan-Uul district van de stad Ulaanbaatar, een verzoek om hulp te bieden aan mevrouw Munkhtungalag Dashdorj en haar twee kinderen.
Mevrouw Munkhtungalag lijdt in ernstige mate aan epilepsie, een ziekte waarbij ze af en toe onverwachts haar bewustzijn verliest, met alle ernstige gevolgen van dien. Haar man heeft haar verstoten toen ze in verwachting was van haar tweede kind.
Sindsdien heeft ze dringend hulp nodig omdat zij als ernstig zieke alleenstaande moeder geen baan kan krijgen en bovendien dakloos is. Zij is 33 jaar oud, haar oudste dochter is 9 en de baby is inmiddels 1 jaar oud.
Een weeshuis wilde eventueel haar kinderen opnemen, maar zij vecht ervoor om haar gezin bij elkaar te kunnen houden.
Om te voorkomen dat de kinderen hun moeder verliezen en ervoor te zorgen dat ze een veilig onderkomen hebben voor het invallen van de winter, die in Mongolië vreselijk koud kan zijn, hebben we besloten om een deel van het geld dat de leerlingen van De Waerdenborch hebben ingezameld, te besteden aan de aanschaf van een woontent met een kachel voor dit kwetsbare gezin.
Op 10 juni jl.was de bouw van deze traditionele vilttent (ger of yurt) klaar. Daarna is de tent op verzoek van mevrouw Munkhtungalag, "om verder onheil te voorkomen", op een volgens Mongoolse traditie astrologisch vastgestelde gunstige dag (een zogenaamde 'gelukbrengende dag') opgezet door onze medewerker in Ulaanbaatar.
Op 17 april 2011 bereikte ons een verzoek van ASRAL CENTER NGO, een Mongoolse hulporganisatie.
Daarin werd ons gevraagd twee gezinnen te helpen die in armoede leven.
Het eerste gezin bestaat uit een alleenstaande moeder met drie kinderen tussen 2 en 10 jaar. De vader van het gezin heeft na de scheiding de woontent meegenomen en de kinderen zonder dak boven hun hoofd achtergelaten bij hun moeder Enkhmaa, die haar gezin in leven probeert te houden door koffie en thee rond te brengen op de Narantuul-openluchtmarkt, de 'zwarte markt' aan de rand van de hoofdstad.
De hulporganisatie heeft ervoor gezorgd dat de twee jongste kinderen naar de kleuterschool kunnen en voorziet het oudste kind regelmatig van warm eten. Aangezien de hulpmiddelen van ASRAL beperkt zijn, heeft de organisatie ons gevraagd een woontent te schenken. We hebben een zware tent met een kachel laten bouwen, waardoor Enkhmaa en haar kinderen bij elkaar kunnen blijven en definitief een veilig onderkomen hebben.
Het tweede gezin bestaat uit de herder Ulziidelger, zijn vrouw en hun vijf kinderen, die tussen 3 en 13 jaar oud zijn. Het gezin verloor door een natuurramp in het jaar 2000 al zijn vee. Tijdens de zomermaanden werd het land geteisterd door aanhoudende droogte, waardoor de grasvlakten verschroeiden en het vee geen vetreserves kon opbouwen voor de daaropvolgende winter, die extreem koud was. Door de zware sneeuwval kon het sterk vermagerde vee het toch al zo schaarse voedsel niet vinden, waardoor de hele veestapel, die uit ongeveer vijftig dieren bestond, stierf. Daarmee verloren de herder en zijn gezin hun enige middel van bestaan. Na dit dramatische verlies trok het gezin naar Ulaanbaatar, de 700 kilometer verderop gelegen hoofdstad van Mongolië, in de hoop daar werk te vinden om te kunnen overleven. De vader van het gezin, 34 jaar oud, is na een nieroperatie niet langer in staat te werken en zijn gezin te onderhouden. Wel helpt hij zijn vrouw, die, om geld voor eten te verdienen, portieken van appartementsgebouwen in de hoofdstad schoonmaakt.
Het echtpaar leefde in een kast, een berghok onder een betonnen trap in een van de appartementsgebouwen. Omdat deze noodvoorziening te klein was om alle gezinsleden te huisvesten,moesten de kinderen tijdelijk elders worden ondergebracht. Ook voor dit gezin hebben we een traditionele nomadentent met een ijzeren kachel laten bouwen.
Alle betrokken personen en organisaties hebben het bestuur van Stichting Steppekinderen schriftelijk bedankt voor de geboden hulp, maar deze dank komt uiteraard in de eerste plaats de leerlingen en medewerkers van De Waerdenborch toe, die met hun inspanningen drie arme, kwetsbare gezinnen van een fantastische woning hebben voorzien en daarmee hun lot aanzienlijk hebben verbeterd. Ze zijn ontzettend blij en hebben onze medewerker in Ulaanbaatar uitdrukkelijk gevraagd hun dankbaarheid aan alle hulpverleners over te brengen.
Voor hij een woontent (ger) opzet, egaliseert Altantulga, medewerker van Stichting Steppekinderen in Ulaanbaatar, eerst de grond.
De deur wordt vastgezet in het geraamte van de tent. De dochters van mevrouw Munkhtungalag, de kleine Enkhmed van 1 jaar en haar oudere zus Oyunsuvud van 9, helpen mee met de bouw van hun nieuwe woning.
Mevrouw Munkhtungalag en haar beide kinderen voor het geraamte van de nieuwe ger.
De touwen worden aangebracht rond de buitenste deklaag die uit stevig canvas bestaat.
